شعر داستان مقاله و جوانان کل دنیا

در این بن بست

دهانت را می بویند

مبادا که گفته باشی (دوستت می دارم)

دلت را می بویند

روزگار غریبی است*نازنین.

وعشق را

کنار تیرک راهبند

تازیانه می زنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد.

در این بن بست کج و پیچ سرما

آتش را

به سوختبار سرود و شعر

فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

روزگار غریبی است نازنین.

آنکه بر در می کوبد شبا هنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد.

آنک قصابانند

بر گذر گاهها

مستقر،

با کنده و ساطوری خون آلود

روزگار غریبی است نازنین.

و تبسم را بر لبها جراحی می کنند

و ترانه را

بر دهان

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد.

کباب قناری

بر آتش سوسن و یاس

روزگار غریبی است نازنین.

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است.

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

۱۳۵۸/۴/۳۱ بیاد زنده یاد استاد احمد شاملو

تقدیم به تمامی عاشقان که خیلی چیزها را نهان کرده اند و به عموی غم

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم بهمن 1384ساعت 1:45 توسط محمد |

شعرم هنوز تموم نشده فردا اپ اپام برگردید

تقدیم به همتون واسه این همه خوبی که دارید

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم بهمن 1384ساعت 23:39 توسط محمد |

به دژخیمان عالم نا سزا می گوی و من
من به فکر نیمکت یخ زده مدرسمان می گریم
من به یاد آن نا مه بر موج سوار
به جزیره ای می فکرم که -شمالش به جنوب و ز غربش تا شرق همه ازان خود من باشد

من به سختی حسودی خودم
که چرا باد از شمال می اید؟
و چرا ماهی آن شمالی ها سه دم دارد؟
یا چرا خانه اشان بزرگتر از باغ دل مادرم است ؟

تو به فکر مدرسه دقیقی هستی و من
من هنور نمی دانم چرا معلممان به من 20 نداد؟
و چرا میز ما چهار نفر می نشست؟
یا چرا دفتر املایم هم ریاضی دان بود وهم بوی تاریخ می داد؟
وچرا عطر پیرهنم بوی واکس پس می داد؟
و هنوز معلممان به من 20 نداد هیچ کتکم هم می زد که گدا درس نخوان !

تو هنوز به فکر ساندویچی رحیمی هستی و من
من نمی دانم که چرا هر بعد از رفتن تومن کتک می خوردم - که حقوقت امروز نوش جان دوستانت باد؟!
و چرا بعد از بیست سال هنوز نمی دانم ساندویچ بی نان اضافه چه مزه ای دارد!
تو حیران و هراسانی و من - من از این میترسم که اگر تو بروی من ما ها چه کنیمو کدامین ایستگاه را به دنبال تو بدویم
او باز هم می گوید شاملو هم رفته. نرو برگرد که اینجا نان و سبزی هم هست. اما حیف .حیف که عشق در ان سال بویناک عقیم مرد که مرد ولی باز هم تو نرو........

بدرود....

+ نوشته شده در شنبه هشتم بهمن 1384ساعت 18:33 توسط محمد |

زندگی یعنی همین

...

بنگرید.......

+ نوشته شده در شنبه هشتم بهمن 1384ساعت 18:30 توسط محمد |

از تا به کران

از کران تا به کران
از خدایم و خودم تا خداهای کلان
از امید تا به اسب چوبی رم
جنگ است جنگ - جنگ چند واژه ای لقمه ای نان و علف
جنگ معنا و مرام - جنگ پیچها و تناب - جنگ اندام خوش ماه منیر و مهسا
وهمه -از صلحهای زور زورانه رود- تا جنون بزرگ سد و دیوار بزرگ
و بحران کم ابی و نان ؟!!!
همه باران را -که بیابان سبز شدو گل سرخ دمید
و پدید امدن پای چوبی و لنگ(پا پوش پهلوانی )
و به زندان شدن سهره و ان ماهی تنگ
و امید مادر
همه را تا همه ها
همه همهمه ها
به تکانی بند است که اگر..........!

+ نوشته شده در یکشنبه دوم بهمن 1384ساعت 19:0 توسط محمد |

شعر داستان مقاله و جوانان کل دنیا

در این بن بست

شعرم هنوز تموم نشده فردا اپ اپام برگردید

برای مصی

زندگی یعنی همین

از تا به کران

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

پیوندها