شعر داستان مقاله و جوانان کل دنیا

جوانان و زندگی


	درد بی نوایان رخم زرد کرد رخم از ازل این چنین زرد نیست! عشق راعاطفه را در خانه نهان باید کرد من نمی دانم چرا باز هم من بدم تقدیم به همه خوبان دنیا که می دانند درد چیست ؟ بوس بای موفق باشی ! مهر فردا دلم ما مي شكند چه كسي بهر چه معلوم نيست اما دلما عادت كرد بشكند در خلوت وكسي نشنود آوازش را دل ما مي داند اين شكستن با قيمت و به خود مي گويد بشكن در خلوت تا كسي نشوند آوازت را چون كه بي فايده است چون اگه بانگ برآري يا كه فرياد زني هيچ كس هيچ نخواهد گفتن جز كه از روي ترحم نگهي اندازد و بخندد با خود هيچ سودي نخواهي بردن پس تو هم مهر عزيز به دل خويش بگو بشكند در خلوت این شعر رو دوست عزیزم سمانه واسم گفته دوستش دارم وممنون \|+\| نوشته شده توسط محمد در چهارشنبه چهاردهم تیر 1385 \|

صادق هدايت در پنج سالگي با لباس سفيد، همراه با خواهران، برادران و عموزاده‌هايش، در باغ پدربزرگ (نيرالملك)

صادق هدايت و پدرش هدايتقلي خان (اعتضاد الملك) در خانه‌ي پدري

زيورالملوك هدايت، مادري كه در تمام عمر از پسرش، صادق هدايت، نگه‌داري كرد

کد مطلب اشتباه وارد شده است

Cast from type 'DBNull' to type 'String' is not valid.

در پانزده سالگي

در شانزده سالگي

در هفده سالگي

پاريس، 1307، اين عكس پس از خودكشي اول او، در خانه‌ي عيسي هدايت گرفته شده است

پاريس، 1307

صادق هدايت در جشن بالماسكه، تهران، 1309

صادق هدايت (اين عكس روي يك عكس ديگر چاپ شده است)

صادق هدايت و صادق چوبك در ميگون، 1326

از راست: صادق هدايت، بزرگ علوي، عبدالحسين نوشين و بانو لرتا (همسر نوشين)، اطراف تهران

ورساي (فرانسه)، 1307

حوالي تهران، 1328

آخرين عكس صادق هدايت، 1329 (او اين عكس را براي تمام خويشان خود فرستاد)

صادق هدايت، سه شنبه 20 فروردين 1330 در آپارتمان اجاره‌اي شماره‌ي 37 مكرر، خيابان شامپيونه، پاريس. پيكر او را بعد از خودكشي با گاز، روي تخت خواب قرار داده‌اند

مزار صادق هدايت پس از تدفين

محل دفن صادق هدايت در گورستان پرلاشز، 27 فروردين 1330

در زندگی زخمهايی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته در انزوا می خورد

و میتراشد.

اين دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که اين

دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پيش آمدهای نادر و عجيب بشمارند

و اگر کسی بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان

سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقی بکنند -زیرا بشر

هنوز چاره و دوائی برايش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط

شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد مخدره است- ولی افسوس

که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد

میافزاید.

آیا روزی به اسرار این اتفاقات ماوراء طبيعی ، این انعکاس سایهء روح

که در حالت اغماء و برزخ بين خواب و بيداری جلوه می کند کسی پی

خواهد برد؟

|+| نوشته شده توسط محمد در چهارشنبه بیست و چهارم خرداد 1385 |


	تناسخ از شیرکو بی کس اگر در روزي توفاني بميري بسا كه روحت در تن ببري حلول كند اگر در روزي باراني بميري بسا كه روحت در بركه‌اي حلول كند اگر در روزي آفتابي بميري بسا كه روحت در انعكاس پرتويي حلول كند اگر در روزي برفي بميري بسا كه روحت در تن كبكي حلول كند اگر در روزي مه‌آلود بميري بسا كه روحت در دره‌اي حلول كند اما بدين‌گونه كه مي‌بينيد: من زنده‌ام و شعر برايتان مي‌خوانم با اين همه دير زماني است روحم در تن كردستان حلول كرده است.! از استاد بزرگ شعر و موسقی همتراز شاملو و شیخ شیراز شیرکو بی کس و تقدیم به تمامی دوستانم \|+\| نوشته شده توسط محمد در چهارشنبه هفدهم خرداد 1385 \|


	واسه اینکه ببخشید. مرا توبي سببي نيستي. به راستي صلت كدام قصيده اي اي غزل؟ ستاره باران جواب كدام سلامي به آفتاب از دريچه تاريك؟ كلام از نگاه تو شكل مي بندد. خوشا نظر بازيا كه تو آغاز مي كني! * پس پشت مردمكان فرياد كدام زنداني است كه آزادي را به لبان بر آماسيده گل سرخی پرتاب می کند؟ ورنه اين ستاره بازي حاشاچيزي بدهكار آفتاب نيست. نگاه از صداي تو ايمن مي شود. چه مؤمنانه نام مرا آواز مي كني! * و دلت كبوتر آشتي ست،در خون تپيده به بام تلخ. با اين همه چه بالاچه بلندپرواز مي كني؟؟ این هم یه عکس نائاب از استاد شاملو تقدیم به همه شما عزیزان. دوستان شرمنده که من یه چند وقته نیستم ولی برگشتم و دوستتون دارم تقدیم به همتون واسه اینکه این همه خوبید \|+\| نوشته شده توسط محمد در پنجشنبه هفتم اردیبهشت 1385 \|


	http://dozdnet.blogfa.com/ یه سر بزنید که تازه کاره مال منه \|+\| نوشته شده توسط محمد در شنبه ششم اسفند 1384 \|


	مرگ من روز ی خواهد رسید.... چرا از مرگ می ترسید چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید مپندارید بوم نا امیدی باز به بام خاطر من می کند پرواز مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است مگوید این سخن تلخ و غم انگیز است مگر می این چراغ بزم جان مستی نمی آرد مگر افیون افسونکار ، نهال بیخودی را در زمین جان نمی کارد مگر این می پرستی ها و مستی ها برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست مگر دنبال آرامش نمی گردید چرا از مرگ می ترسید؟ کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید می و افیون فریبی تیزبال و تند پروازند اگر درمان اندوهند خماری جان گزا دارند نمی بخشند جان را آرامش جاوید خوش آن مستی که هوشیاری نمی بیند چرا از مرگ می ترسید؟ چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید بهشت جاودان آنجاست جهان آنجا و جان آنجاست گران خواب ابد در بستر ، گلوی مهربان مرگ آنجاست سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است همه ذرات هستی محو در رویای بی رنگ فراموشی است نه فریادی نه آهنگی نه آوای نه دیروزی نه امروزی نه فردای جهان آرام و جان آرام زمان در خواب بی فرجام خوش آن خوابی که بیداری نمی بیند سر از بالین اندوه گران خویش بردارید در این دوران که آزادگی نام و نشانی نیست در این دوران که هر جا ، هر که رازر در ترازو زور در باز و است جهان را دست این ننا مردم صد رنگ بسپارید که کام از یکدیگر گیرند و خون یکدیگر ریزند در این غو غا فرو مانند و غوغا ها بر انگیزند سر از بالین اندوه گران خویش بردارید همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آرید چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید چرا از مرگ می ترسید؟ چرا از مرگ می ترسید با این حال؟ \|+\| نوشته شده توسط محمد در جمعه پنجم اسفند 1384 \|


	در این بن بست دهانت را می بویند مبادا که گفته باشی (دوستت می دارم) دلت را می بویند روزگار غریبی است*نازنین. وعشق را کنار تیرک راهبند تازیانه می زنند عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد. در این بن بست کج و پیچ سرما آتش را به سوختبار سرود و شعر فروزان می دارند به اندیشیدن خطر مکن روزگار غریبی است نازنین. آنکه بر در می کوبد شبا هنگام به کشتن چراغ آمده است نور را در پستوی خانه نهان باید کرد. آنک قصابانند بر گذر گاهها مستقر، با کنده و ساطوری خون آلود روزگار غریبی است نازنین. و تبسم را بر لبها جراحی می کنند و ترانه را بر دهان شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد. کباب قناری بر آتش سوسن و یاس روزگار غریبی است نازنین. ابلیس پیروز مست سور عزای ما را بر سفره نشسته است. خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد ۱۳۵۸/۴/۳۱ بیاد زنده یاد استاد احمد شاملو تقدیم به تمامی عاشقان که خیلی چیزها را نهان کرده اند و به عموی غم \|+\| نوشته شده توسط محمد در پنجشنبه بیست و هفتم بهمن 1384 \|


	شعرم هنوز تموم نشده فردا اپ اپام برگردید تقدیم به همتون واسه این همه خوبی که دارید \|+\| نوشته شده توسط محمد در چهارشنبه بیست و ششم بهمن 1384 \|


	برای مصی به دژخیمان عالم نا سزا می گوی و من من به فکر نیمکت یخ زده مدرسمان می گریم من به یاد آن نا مه بر موج سوار به جزیره ای می فکرم که -شمالش به جنوب و ز غربش تا شرق همه ازان خود من باشد من به سختی حسودی خودم که چرا باد از شمال می اید؟ و چرا ماهی آن شمالی ها سه دم دارد؟ یا چرا خانه اشان بزرگتر از باغ دل مادرم است ؟ تو به فکر مدرسه دقیقی هستی و من من هنور نمی دانم چرا معلممان به من 20 نداد؟ و چرا میز ما چهار نفر می نشست؟ یا چرا دفتر املایم هم ریاضی دان بود وهم بوی تاریخ می داد؟ وچرا عطر پیرهنم بوی واکس پس می داد؟ و هنوز معلممان به من 20 نداد هیچ کتکم هم می زد که گدا درس نخوان ! تو هنوز به فکر ساندویچی رحیمی هستی و من من نمی دانم که چرا هر بعد از رفتن تومن کتک می خوردم - که حقوقت امروز نوش جان دوستانت باد؟! و چرا بعد از بیست سال هنوز نمی دانم ساندویچ بی نان اضافه چه مزه ای دارد! تو حیران و هراسانی و من - من از این میترسم که اگر تو بروی من ما ها چه کنیمو کدامین ایستگاه را به دنبال تو بدویم او باز هم می گوید شاملو هم رفته. نرو برگرد که اینجا نان و سبزی هم هست. اما حیف .حیف که عشق در ان سال بویناک عقیم مرد که مرد ولی باز هم تو نرو........ بدرود.... \|+\| نوشته شده توسط محمد در شنبه هشتم بهمن 1384 \|


	زندگی یعنی همین ... بنگرید....... \|+\| نوشته شده توسط محمد در شنبه هشتم بهمن 1384 \|